یادمه یه بار یه جایی از دید یه بیننده ای که از خارج از گود ماه محرم (که معمولا ماها توش هستیم) به مراسم این ماه , یا بهتره بگم مراسم این دهه توجه کرده بود و اینارو نوشته بود که برام جالب بود
مسلمانان ایرانی یا بهتر است بگویم شیعیان ساکن در ایران موجودات جالب و عجیبی هستند!
در سالگرد ماهی به نام محرم که در آن یکی از رهبران دینی شان به شهادت رسیده است رفتارهای عجیبی از خود نشان میدهند که نمونه آنرا در هیچ کجای دنیا نمیتوان دید
در روز دهم این ماه رهبر دینی شان در چندین سال پیش به شهادت رسیده است و آنان سالگرد آنرا با انجام مراسمی گرامی میدارند که البته تا این مرحله , کار آنان قابل ستایش است اما مساله ای که وجود دارد این است که آنان از چندین روز قبل از آغاز محرم با برگزاری مراسمی شبانه , باعث ایجاد مزاحمت برای دیگران و سلب آسایش دیگران می شوند و هر روز از مرگ رهبر دینی شان حسین و نحوه شهادت او میگویند و بر سر و سینه میزنند و هر روز چندین بار او را زنده میکنند و دوباره میکشند و تمامی افراد و خانواده او را نیز همچنین به این طریق توصیف می نمایند در حالی که اگه بخواهیم بر اساس واقعیت برخورد نماییم حسین هنوز زنده است و تا ظهر عاشورا ایشان در قید حیات هستند و اقدام به گریه و زاری در مورد ایشان کاری عبث و بیهوده می نماید که این عمل را این مردم انجام میدهند و دقیقا از ظهر عاشورا به بعد که حسین به شهادت رسید گویی همه چیز تمام شده است و مردم تمام عزاداری خویش را برمی چینند در حالی که بایستی از این به بعد بیشتر از قبل در مورد رفتار و کردار خویش دقت نمایند از فردای عاشورا انگار دیگر محرم تمام شده است و هیچ اتفاقی نیفتاده است
مردم به همان سبک و سیاق قبل به زندگی ادامه می دهند و برای کسی که دیروز سالگرد واقعی شهادتش بود کاری انجام نمیدهند یعنی از 10 الی 15 روز قبل تمام امورات و مراسم مربوط به شهادت ایشان را قبل از شهادتشان به انجام میرسانند و گویی که مرگ ایشان آخرین مرحله از این مراسم بود و آخرین پرده از این نمایشی که تمام اجرای آن قبل از آمدن تماشاگر , ایفا شده است و تماشاگر , تنها به صحنه انتهایی , یعنی به فرو افتادن پرده ها می رسد و دیگر همه چیز تمام می شود
پ.ن: راستشو بخواین وقتی به این مطلب فکر کردم دیدم که خیلی هم بیراه نمیگه من خودم چندین ساله که دارم با چشمای خودم می بینم که مردم و مخصوصا جوونا از 10 یا 15 روز قبل , دیگه گوش دادن به هر نوع موسیقی رو برای خودشون قدغن میکنن در حالیکه امام حسین هنوز تو راه کربلاست و به کربلا نرسیده و درست از فردای روز عاشورا که امام حسین به شهادت میرسه تمام بساط موسیقی به راه میشه و انگار نه انگار که باید از این به بعد مراعات بشه
فوقش اینه که روز سوم شهادت رو هم یه جوری تحمل میکنن و بعدش دیگه میره تا محرم سال بعد که بازم اینطور خودشونو از لحاظ نیاز فطری ارضا کنن
اینها حکایت خیلی هامون ـه
مذهب شوخی سنگینی با من کرد .سالها مذهبی بودم بی آنکه خدایی داشته باشم...
عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می کنند، و بر حسینی می گریند که آزادانه زیست و آزادانه مرد...
( نمیشه در مورد" تفکر" حرف زد و یاد دکتر نیفتاد)
ما ایرانی ها اکثراً آدمهای پایبندی هستیم(که خیلی وقت ها خیلی خوبه) و گاهی این پایبندی قاطی میشه با " قبول کردن همه چیز بدون تفکر" نتیجه ش هم میشه یه چیزی تو مایه های " فاجعه"!
به نکته جالبی اشاره کردین،درسته.
مخصوصاً در مورد رعایت گوش ندادن به آهنگ و ...! و همین مسائل سطحی.
هفته پیش یه دوستی توی نت دو دل بود که هدفونش رو بذاره تو گوشش واسه آهنگ یا نه و جالب ــه که جرات گوش کردن به آهنگ رو نداشت.و این حرکت از طرف همچون آدمی( که چندان مذهبی هم نیست) برام جالب بود.گویا همه مون عادت کردیم که توی همین سطح بمونیم.